Fort Nizwa

Po pokonaniu kilkunastu kilometrów stromych serpentyn i opuszczeniu chłodnego płaskowyżu Dżabal al-Achdar, zjeżdżamy z powrotem w gorącą dolinę, by udać się wprost do historycznej stolicy kraju - Nizwy. Przed nami wyłania się piaskowa sylwetka jednej z najbardziej znanych i najpotężniejszych budowli obronnych na Półwyspie Arabskim - monumentalnego Fortu Nizwa (Nizwa Fort).

Spokojny spacer po dziedzińcach i korytarzach twierdzy przypomina podróż w czasie. Wewnątrz fortu nie ma sztywnej atmosfery typowej dla muzeów - miejsce tętni życiem. Miejscowi rzemieślnicy w tradycyjnych strojach odtwarzają tu dawne rzemiosła: garncarze lepią naczynia z lokalnej gliny, tkaczki tworzą barwne tkaniny, a kupcy oferują tradycyjne wyroby i daktyle. Zapach palonego kadzidła (frankincense) i miedziane naczynia połyskujące w słońcu dodają temu miejscu niezwykłego uroku.

Fort wznoszono przez blisko 12 lat w XVII wieku. Budowę rozpoczął w połowie lat 50. XVII wieku imam Sultan bin Saif Al Ya'rubi - władca, który wsławił się ostatecznym wypędzeniem Portugalczyków z wybrzeży Omanu. Nizwa była wówczas religijną i polityczną stolicą imamatu, a nowa twierdza miała stanowić niezdobytą bastion przeciwko najeźdźcom oraz wewnętrznym rywalom.

Sercem kompleksu jest potężna, okrągła wieża o średnicy niemal 45 metrów i wysokości ponad 30 metrów. Jej fundamenty sięgają głęboko w skaliste podłoże, a wnętrze zasypano gruzem i kamieniami, aby wytrzymała ciężar ciężkiej artylerii i uderzenia pocisków.

Przemyślana inżynieria obronna Fortu Nizwa budzi do dziś prawdziwy podziw. Każdy metr szlaku dla ewentualnego intruza był zaplanowany jako śmiertelna pułapka:

Nad wąskimi, krętymi klatkami schodowymi umieszczono specjalne otwory. Obrońcy zrzucali przez nie na wrogów nie tylko gorącą wodę czy olej, ale przede wszystkim wrzący, gęsty syrop z daktyli, który dotkliwie parzył i unieruchamiał napastników. Schody wewnątrz wieży naszpikowane były drewnianymi, zamaskowanymi zapadniami. Po uruchomieniu mechanizmu nieostrożny intruz wpadał prosto do głębokiego, ciemnego lochu.

Okrągły kształt wieży pozwalał na prowadzenie ognia w promieniu 360 stopni. Wewnątrz zaprojektowano także unikalny system otworów wentylacyjnych i świetlików, które zapewniały cyrkulację powietrza w skrajnym upale oraz ułatwiały komunikację głosową między poziomami.

Przechadzając się po zacienionych dziedzińcach i wspinając na szczyt wieży, z której roztacza się zjawiskowy widok na oazę palmową oraz góry, łatwo zrozumieć, dlaczego Nizwa przez stulecia pozostawała niezdobytym bastionem omańskiej tożsamości.

Zdjęcia (24)

Komentarze (0)