Falaj Al-Khatmain

Zostawiamy za sobą morskie powietrze Sur i kierujemy się w głąb lądu, strzelistym szlakiem ku monumentalnemu łańcuchowi górskiemu Dżabal al-Achdar. Naszym pierwszym celem w drodze w wyższe partie jest wioska Birkat Al-Mawz, gdzie znajduje się jeden z najbardziej znanych i imponujących systemów nawadniających w całym Omanie - Falaj Al-Khatmain, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Spacerujemy wzdłuż wąskich, kamiennych koryt, którymi z głośnym pluskiem płynie lodowato czysta, górska woda. Trasa prowadzi nas przez zacienione, gęste gaje palmowe, gdzie soczysta zieleń liści kontrastuje z surowymi, wypalonymi słońcem, groźnymi ścianami sąsiednich gór. W cieniu koron drzew panuje kojący chłód, a miarowy szum wody nadaje całemu miejscu niezwykle uspokajający rytm.
Słowo falaj oznacza w języku arabskim "podział" lub "rozdzielenie". Choć koncepcja ta liczy ponad 2500 lat, system w Birkat Al-Mawz wyróżnia się unikalną technologią zwaną daudi. Woda nie jest pobierana bezpośrednio z rzeki, lecz u źródła w wysokich partiach gór, gdzie drążono głębokie podziemne tunele. Drążone grawitacyjnie ze stałym, minimalnym spadkiem koryta transportują wodę na odległość wielu kilometrów pod ziemią, chroniąc ją przed natychmiastowym odparowaniem w pustynnym upale. Gdy woda dociera do osady, wypływa na powierzchnię i wpada do skomplikowanego systemu rozdzielczego. Mieszkańcy używają specjalnych śluz (dawniej płyt kamiennych, dziś metalowych zastaw), aby kierować strumień do poszczególnych domostw, ogrodów i pól uprawnych. Czasowy zegar wodny: Tradycyjnie czas dostępu do wody dla danego rolnika wyznaczano na podstawie obserwacji słońca w dzień oraz gwiazd w nocy. Każda rodzina ma przydzielony ścisły okienko czasowe na nawodnienie swoich upraw. Woda w kanale ma wyznaczone strefy - na samym początku, gdzie jest najczystsza, służy do picia; dalej wyznaczono miejsca do mycia i odmawiania rytualnych ablacji przy meczetach, a na samym końcu do nawadniania.

Zdjęcia (13)

Komentarze (0)