Park Narodowy Golden Gate Highlands

Po miesiącach planowania, pakowania i odliczania dni, w końcu ruszamy w trasę! Scenariusz klasyczny dla porządnego roadtripu: lądujemy, odbieramy kluczyki do naszego nowego domu na kółkach – potężnego Forda Rangera – i od razu obieramy kurs na południe. Cel na dziś? Golden Gate Highlands National Park oraz pierwsze zderzenie z południowoafrykańską rzeczywistością.

Gdy tylko wjechaliśmy w granice parku, RPA powitało nas krajobrazami, które dosłownie zapierają dech w piersiach. Golden Gate to zupełnie inny wymiar Afryki. Wyobraźcie sobie ciągnące się po horyzont, nieskończone morze kołyszących się na wietrze traw, nad którymi wyrastają monumentalne, piaskowcowe formacje skalne. Swoją nazwę park zawdzięcza niesamowitemu, złotemu blaskowi, jakim rozświetlają się te klify, gdy padają na nie promienie słońca.

Trasy widokowe przygotowane dla samochodów to czysta przyjemność z jazdy (szczególnie takim autem jak Ranger!). Co krok zatrzymywaliśmy się, żeby zrobić zdjęcia, bo za każdym zakrętem krajobraz stawał się jeszcze bardziej dramatyczny.

Sam park i jego okolice to jednak nie tylko widoki zza szyby. Można poszaleć na tyrolkach – perspektywa pędzenia nad afrykańskimi bezdrożami robi robotę! Odwiedzić lokalne muzeum dinozaurów, które uświadamia, jak bogatą i starą historię kryją te ziemie.

Wielkie rozczarowanie (i jeszcze większy hit!): Wybraliśmy się do specjalnego punktu karmienia sępów (Vulture Restaurant). Liczyliśmy na podglądanie potężnych ptaków drapieżnych, ale zamiast nich na miejscu... zastaliśmy stado pawianów, które bezczelnie spacerowało sobie po całym terenie, kompletnie nic sobie z nas nie robiąc. Klasyczna Afryka – natura zawsze pisze własne scenariusze.

Na sam koniec dnia, dokładnie w porze zachodu słońca, odwiedziliśmy tradycyjną wioskę kulturową lokalnej ludności Basotho. Ciepłe, pomarańczowe światło schodzącego słońca idealnie współgrało z architekturą i opowieściami o tutejszych tradycjach.

Gdy słońce zaszło, sielankowy klimat natury błyskawicznie ustąpił miejsca surowej, afrykańskiej rzeczywistości. Na nocleg ruszyliśmy do pobliskiego miasta Phuthaditjhaba, które lokalni nazywają po prostu Kwa-Kwa.

Wjechaliśmy w zupełnie inny świat. Miasto przywitało nas absolutną ciemnością – ulice były nieoświetlone, a krajobraz potęgowały wszechobecne, wysokie ogrodzenia zwieńczone drutem kolczastym. Do tego doszedł prawdziwy test dla zawieszenia naszego Forda: drogi w mieście były wprost katastrofalnie zniszczone. Dziury wielkości kraterów skutecznie spowalniały nasz przejazd.

Głód dał o sobie znać, więc musieliśmy zorganizować jakąś kolację. Planowaliśmy szybki spacer, ale rzeczywistość szybko zweryfikowała te zamiary.

"Nawet nie myślcie o chodzeniu tu pieszo po zmroku" – ostrzegł nas krótko host na noclegu.

Posłuchaliśmy rady. Klimat był na tyle gęsty, że lekki strach zrobił swoje – do restauracji oddalonej o parę ulic i tak pojechaliśmy samochodem. Bezpieczeństwo przede wszystkim.

Po powrocie z kolacji (cało i zdrowo!) przyszedł czas na zasłużony relaks. Choć to Afryka, noce potrafią tu solidnie wychłodzić, dlatego zbawieniem okazały się... elektryczne koce na łóżkach. Odpaliliśmy mecz, otworzyliśmy po lodowatym, lokalnym piwku Castle i w końcu poczuliśmy, że jesteśmy na miejscu.

RPA to kraj skrajności. Przyroda jest absolutnie oszałamiająca, rzuca na kolana i nie pozwala o sobie zapomnieć. Z drugiej strony – wszystkie opowieści i opinie o niebezpiecznych ulicach po zmroku potwierdziły się w stu procentach już pierwszej nocy. Trzeba mieć oczy dookoła głowy, ale jedno jest pewne: ta wyprawa będzie niezapomniana!

Zdjęcia (15)

Komentarze (0)